Celem operacji było opracowanie i wdrożenie nowego sposobu żywienia cielaków, który poprawił dobrostan zwierząt hodowanych oraz ograniczył metanogenezę w gospodarstwie rolnym. Efekt ten został osiągnięty poprzez wprowadzenie do paszy objętościowej probiotycznych szczepów drobnoustrojów zdolnych do biosyntezy SCFA (w tym kwasu masłowego i propionowego) oraz kwasu linolenowego. Nowy sposób postępowania objął zarówno cielęta, jak i młode bydło.

Obowiązująca w UE strategia „Od pola do stołu” jako element Zielonego Ładu uwzględniła wyzwania związane ze zrównoważonymi systemami żywnościowymi i podkreśliła znaczenie związków między zdrowiem społeczeństwa i zdrowiem planety. Z kolei raport z 2021 r. sporządzony w ramach Programu Ochrony Środowiska ONZ potwierdził, że emisje gazów cieplarnianych od zwierząt gospodarskich (m.in. z przewodu pokarmowego) stanowią około jedną trzecią emisji metanu. W związku z tym istniała ciągła potrzeba rozwijania agrotechnologii sprzyjających jednocześnie ochronie środowiska naturalnego i klimatu, jak również poprawie efektywności produkcji rolnej. W potrzeby te wpisała się strategia
zwiększenia stopnia wykorzystania składników odżywczych pasz oraz poprawy dobrostanu zwierząt.

Celom tym sprzyjało wdrażanie nowoczesnych systemów żywienia, do których zaliczono TMR (Total Mixed Ration). Żywienie takie zapewniło podanie wszystkich składników żywieniowych w jednej dawce w odpowiednim czasie. System tradycyjny żywienia bydła mlecznego nie dawał kontroli nad jednorodnością struktury dawki pokarmowej, był czasochłonny i wymagał dużych nakładów siły roboczej. Hodowca w tradycyjnym systemie żywienia stawał przed wyzwaniem odpowiedniego dopasowania ilości pasz do zapotrzebowania zwierząt. Bardzo często potrzeby produkcyjne przewyższały podaż paszy, co wpływało negatywnie na bilans energetyczny i wiązało się ze stratą ekonomiczną gospodarstwa.

Nowoczesne systemy pozwoliły na skarmianie pasz objętościowych razem z treściwymi, dzięki czemu zmniejszyło się ryzyko segregowania przez stado, co wpłynęło pozytywnie na funkcjonowanie żwacza. Zwiększona częstotliwość pobierania paszy sprzyjała stabilności pH w żwaczu, zmniejszając prawdopodobieństwo wystąpienia chorób metabolicznych. TMR pozwolił na pełne zaspokojenie potrzeb pokarmowych zwierząt o danej wydajności, a także zwiększył możliwość stosowania szerszej gamy pasz do skarmiania. Dzięki temu zredukowano koszt dawki pokarmowej. Inwestycja w wóz paszowy zmniejszyła pracochłonność, a jednocześnie zwiększyła wydajność i stabilność żywienia.

Wartość przyznanej pomocy wyniosła 3 298 112 złotych.